Dwuznaczna była też postawa utrakwistów, którzy w obliczu pierwszych niepowodzeń husytów w walce z armią krzyżowców, 15 maja 1420 w Kutnej Horze podjęli próbę układów z idącym na Pragę Zygmuntem. Postawa pewnego zwycięstwa króla utrwaliła w husytach przekonanie, że tylko jedność i zgoda w ruchu husyckim może przynieść sukces w walce z najeźdźcą. Widząc nieprzejednaną postawę Zygmunta Luksemburskiego, utrakwiści zwrócili się do taborytów o pomoc. Zawezwani na pomoc taboryci starli się z wojskami krzyżowców pod Benešovem oraz pod Kutną Horą. W pierwszym starciu pokonali broniącego dostępu do miasta Piotra ze Sternberka, w drugim rozbili oddział katolicki na czele którego stał Janek z Chtenic oraz kondotier z Florencji, Pippo Spano. Po tych sukcesach oddziały prowadzone przez Jana Žižkę 22 maja 1420 roku wkroczyły do Pragi. Husyci opanowali całą stolicę poza dwoma ważnymi punktami, tj. Hradczanami i Wyszehradem, które pozostawały w rękach katolików. 3 czerwca 1420 roku sformułowano oficjalny program religijny ruchu husyckiego i opublikowano go jako cztery artykuły praskie. W pracach nad ich ułożeniem brali udział wspólnie szlachta, mieszczanie, profesorowie uniwersytetu praskiego oraz taboryci.