Po śmierci Jana II Kazimierza (grudzień 1672) sejm w styczniu 1673 roku w Deklaracji o potopie (tak nazywano arrasy od sceny potopu na jednym z nich) uznał, że arrasy znajdujące się w Gdańsku są wyłączną własnością Rzeczypospolitej i polecił podskarbiemu ich wykupienie (rodzina Grattów była wierzycielem zmarłego króla i zatrzymała arrasy na zasadzie zastawu). Nastąpiło to dopiero w roku 1724. Odzyskaną kolekcję złożono na przechowanie w wynajętym przez Skarb Państwa pomieszczeniu warszawskiego klasztoru Karmelitów przy Krakowskim Przedmieściu. W roku 1764 wydano ją do dekoracji zamku warszawskiego na okazję koronacji Stanisława Augusta Poniatowskiego, została tam mocno uszkodzona. Następnie 22 arrasy zdobiły reprezentacyjną salę Pałacu Rzeczypospolitej (Pałac Krasińskich w Warszawie). W listopadzie 1795 roku arrasy – 157 sztuk – zostały zrabowane na rozkaz władz carskich i wywiezione do Petersburga.