W roku 1921, na mocy traktatu ryskiego, rozpoczęto rewindykację rozproszonych po różnych siedzibach carskich i instytucjach arrasów Zygmunta II Augusta. Praca trudna, wymagająca determinacji i poświęcenia, stale napotykająca na opór strony radzieckiej. Wysłani do ZSRR specjaliści rozpoznawali arrasy Zygmunta II Augusta dzięki opisom Stanisława Orzechowskiego. Najbardziej zasłużeni to: Aleksander Czołowski, historyk, dyrektor miejskich muzeów we Lwowie; Bohdan Wydżga, prawnik; Marian Morelowski, ekspert w sprawie tapiserii; Antoni Olszewski, działacz gospodarczy i wielu innych. Dzięki ich wysiłkom do Polski powróciły 132 arrasy. Ostatni transport odzyskanych dzieł sztuki przybył do Warszawy dopiero 5 kwietnia 1928 roku w tym 26 arrasów. 26 stycznia 1922 rząd zdecydował cały zespół przyznać Państwowym Zbiorom Sztuki do umieszczenia w restaurowanym wówczas zamku wawelskim. Przejmowanie zbioru następowało sukcesywnie; w latach trzydziestych wszystkie arrasy były już na Wawelu. Prowadzono intensywne prace konserwatorskie w Warszawie i na Wawelu.