Głównym powodem spadku formy klubu były problemy finansowe. Pomimo trwającego na początku XX wieku boomu w piłce nożnej dochody klubu były niskie. Spowodowane było to jego lokalizacją (słabo zaludniony Plumstead, na krańcu zurbanizowanego Londynu), a tym samym niską frekwencją na meczach i niewielkimi dochodami. Aby dalej istnieć Woolwich Arsenal był zmuszony sprzedać podstawowych zawodników (między innymi Ashcrofta, Tima Colemana i Berta Freemana), co pociągnęło za sobą spadek w dół tabeli. Pod koniec dekady średnia liczba kibiców na Manor Ground wynosiła 11 tysięcy, niewiele ponad połowę więcej niż w 1904 roku. Rozpoczęło się postępowanie upadłościowe, jednak do bankructwa nie doszło, ponieważ klub zakupiło konsorcjum biznesmenów. Głównym udziałowcem został Sir Henry Norris, który był także prezesem Fulham.
Przeprowadzka na Highbury (1910–25) Norris wiedział o problemach wynikających z lokalizacji klubu. Początkowo próbował dokonać połączenia Fulham i Woolwich Arsenal. Jednak nie zgodził się na to zarząd Football League. Norris porzucił ten pomysł i szukał miejsca, gdzie klub mógłby się przenieść. W końcu wybrał Highbury w północnym Londynie, pomimo obiekcji ze strony kibiców z Woolwich oraz mieszkańców dzielnicy.