Chorwaci W I poł. VII wieku na tereny Panonii i Dalmacji napłynął słowiański lud Chorwatów. Szybko popadli oni w zależność od Awarów, a po ich upadku zostali zdominowani przez królestwo wschodniofrankijskie. Około 800 roku na Chorwację zaczyna docierać chrześcijaństwo. Za panowania Trpimira (ok. 845-864) Chorwaci uzyskują samodzielność, wtedy też zostaje założone biskupstwo w Ninie. Okres świetności przypada na panowanie Tomisława I (ok. 910-928), który przejmuje władzę nad miastami dalmatyńskimi (m.in. nad metropolitalnym Splitem). Dymitr Zwonimir (1075-1089) otrzymuje z rąk legata papieskiego koronę królewską. Po jego śmierci Chorwacja staje się częścią Węgier.
Serbowie
Mniej więcej w tym samym okresie co Chorwaci inny słowiański lud, Serbowie przybył na Bałkany. Osiedlił się on na południowy wschód od ziem Chorwatów. Za panowania Muncimira (ok. 850-892/893) Serbowie przyjmują chrzest w obrządku łacińskim. Pierwsze serbskie księstwo ulega wkrótce rozdrobnieniu, w X wieku kształtują się dwa główne ośrodki państwowe w Raszce i Zecie. Pierwotnie silniejsza Raszka ulega ok. 976 roku naporowi Bułgarów, a po upadku ich państwa (1018) staje się częścią cesarstwa bizantyńskiego. Rosnąca potęga władców Zety pozwala im w II poł. X stulecia wyprzeć Bizantyńczyków z Raszki.