Obłok Magellana – powieść fantastycznonaukowa autorstwa Stanisława Lema wydana po raz pierwszy w 1955 roku. Obszerne fragmenty powieści były wcześniej drukowane w odcinkach w czasopiśmie „Przekrój” w latach 1953–1954, z nigdy niewznawianymi potem ilustracjami Jerzego Skarżyńskiego.
Tematyka powieści dotyczy trudności z psychicznym wytrzymaniem trudów podróży kosmicznej oraz prób porozumienia się z obcą cywilizacją.
Fabuła Książka wykorzystuje motyw statku-arki. Akcja dzieje się w przyszłości odległej o około 1000 lat. Na Ziemi panuje ogólnoświatowy komunizm. Ludzkość podejmuje pierwszą wyprawę międzygwiezdną do układu Alfa Centauri. Podróż olbrzymim statkiem kosmicznym z załogą liczącą 227 osób trwa ponad 8 lat w jedną stronę. W trakcie podróży pasażerowie zmagają się głównie ze swoją psychiką, ponieważ przebywają nieustannie w zamkniętym pojeździe pędzącym z połową prędkości światła, otoczeni jedynie próżnią. Po przybyciu na miejsce okazuje się, że wcześniej dotarła tam stara stacja kosmiczna, która w wyniku wypadku opuściła orbitę Ziemi pod koniec XX wieku. Była to amerykańska wojskowa baza kosmiczna przenosząca rakiety atomowe oraz broń biologiczną. Załoga postanawia zniszczyć broń wraz ze stacją. Następnie odkrywcy wysyłają na pobliską planetę zwiad w postaci 31 wahadłowców.