16 września 1941 Göring wydał rozkaz, w którym przypomniał, że oddziały walczące na froncie wschodnim powinny „żyć z ziemi”, podkreślając jednocześnie, iż „na terenach okupowanych artykuły spożywcze winny być zapewnione tylko dla tych, którzy dla nas pracują”. Feldmarszałek Walter von Reichenau głosił, że „żywienie tutejszych mieszkańców jest takim samym nieporozumieniem, jak rozdawanie za darmo papierosów i chleba”. Inny generał stwierdził z kolei, że Niemcy będą musieli żywić się „jak na wojnach kolonialnych”. W podobnym kierunku szły rozkazy generała Eduarda Wagnera – Generalnego Kwatermistrza Wojsk Lądowych (Generalquartiermeister in OKH) – który podkreślał, iż ludność ZSRR „może otrzymywać tylko minimum niezbędne do egzystencji”. 3 listopada 1941 w rozkazie skierowanym do dowództwa Grupy Armii „Północ” Wagner stwierdził, iż: „każdy pociąg z żywnością z ojczyzny uszczupla jej zasoby żywnościowe. Lepiej jest, by nasi rodacy mieli cokolwiek, a Rosjanie głodowali”. Niemieckim żołnierzom tłumaczono, że karmienie jeńców lub radzieckich cywilów jest równoznaczne odbieraniem pożywienia niemieckim dzieciom.