Do dziś historycy nie są w stanie obliczyć, ilu mieszkańców okupowanych ziem padło ofiarą tej polityki. Setki tysięcy, może miliony ludzi zmarło z głodu podczas surowej zimy 1941/1942 roku. Na skutek niemieckich działań klęska głodu dotknęła m.in. Kijów i Charków. W stolicy Ukrainy zmarło z głodu być może nawet do 50 tys. osób. Z kolei w Charkowie zmarło ok. 20 tys. mieszkańców – w tym 273 dzieci z miejskiego sierocińcaKomendant wojenny Charkowa stwierdził w wytycznych dla swoich podwładnych, że „Niemiecki Wehrmacht nie będzie miał żadnego pożytku z utrzymywania przy życiu cywilnej ludności miasta”. Patrz: Götz Aly, Państwo Hitlera, op.cit., s. 212.. „Plan głodowy” miał w szczególności ogromny wpływ na tragiczną sytuację radzieckich jeńców wojennych. Jeszcze przed rozpoczęciem inwazji na ZSRR sztaby kilku niemieckich armii na Wschodzie wydały instrukcje, w których nakazywano, aby jeńcy otrzymywali tylko niewielkie ilości pokarmu najgorszej jakości. Niektóre rozkazy z góry przewidywały, że wartość kaloryczna jenieckich racji będzie znajdować się na poziomie niższym od minimum niezbędnego do przeżycia. Po rozpoczęciu wojny niemieckie dowództwo konsekwentnie obcinało racje żywnościowe dla jeńców. W efekcie wzięci do niewoli czerwonoarmiści tysiącami umierali z głodu, a w obozach jenieckich powszechny stał się kanibalizm.