Identyczny pogląd przedstawiają Henryk Sienkiewicz oraz Renata Popkowicz-Tajchert. Autorzy ci twierdzą, że cerkiew była świątynią pułku jazdy rosyjskiej.
Z kolei Kirył Sokoł w pracy Russkaja Warszawa twierdzi, że współczesna katedra Świętego Ducha należała do Lejb-Gwardyjskiego Pułku Ułanów Jego Cesarskiej Mości, powstała znacznie później, w latach 1903–1906, jej patronem był św. Martynian, zaś autorem projektu – Leontij Benois. Pracami budowlanymi kierował Piotr Fedders, a jako datę poświęcenia gotowego obiektu Sokoł podaje 4 listopada 1906. Opinię tę podziela Ryszard Mączewski. Zdaniem tego autora za datowaniem budynku na początek XX wieku przemawiają dokument komisji magistratu Warszawy, który po odzyskaniu niepodległości przez Polskę zajmował się rozstrzygnięciem problemu przyszłości porosyjskich obiektów sakralnych oraz analiza wcześniejszych dokumentów związanych z rosyjskim kompleksem koszarowym w rejonie Łazienek. Podkreśla on również, że dzień wspomnienia św. Martyniana był równocześnie świętem pułkowym w Ułańskim Pułku Lejbgwardii.
Sokoł i Mączewski wskazują, że cerkiew pod wezwaniem św. Olgi istniała w kompleksie koszar huzarów w rejonie ulic 29 Listopada, Suligowskiego i Podchorążych. Została ona zburzona po 1915.