Do umocnień zamku należała także fosa, napełniona wodą.
W XII i XIII stuleciach wokół mińskiego zamku formowało się miasto – w kierunku południowym, południowo-zachodnim i południowo-wschodnim; gród obronny liczył 80–82 domy i około 400–500 mieszkańców. Pod koniec XV i na początku XVI wieku zamek posiadał znaczną liczbę armat i innej tego typu broni. Według Kroniki Bychowca w 1505 roku zamek odparł najazd Tatarów pod wodzą Mengli Gireja, samo miasto natomiast zostało spalone.
W XVI wieku nastąpił rozwój miasta. Tereny wokół zamku zostały zagospodarowane pod rzemieślniczo-handlową posadę. Na sąsiednim wzgórzu, na południe od zamku, wyłonił się nowy ośrodek życia gospodarczego i kulturalnego – Wysoki Rynek, w którego centrum wzniesiono ratusz. Korzystne położenie nowej dzielnicy, z dala od podmokłych obszarów wokół wzgórza zamkowego, dawało większe możliwości ekonomicznego rozwoju Mińska i ograniczyło znaczenie zamku. W połowie XVI wieku zamek miński był już tylko częścią miejskiej przestrzeni publicznej. Na jego terenie znajdowały się takie zabudowania, jak domy mieszkalne, cerkiew Narodzenia Bogurodzicy, składy, stajnie. W jednej z wież mieściło się więzienie. Drewniane umocnienia zamku niejednokrotnie ulegały zniszczeniom na skutek pożarów, na przykład w latach 1505, 1547, 1552, 1569 i in.