Mimo iż był za każdym razem odbudowywany, przestawał stopniowo pełnić swoją funkcję obronną.
Po podpisaniu unii lubelskiej w 1569 roku Mińsk został stolicą województwa mińskiego, a zabudowania zamkowe zostały przeznaczone na użytek władz administracyjnych. Od 1581 roku na zamku odbywały się posiedzenia Najwyższego Trybunału Wielkiego Księstwa Litewskiego. Obrady trwały przez okres dwunastu tygodni co dwa lata. Podnosiło to status miasta, równając je rangą z Nowogródkiem i Wilnem. Do połowy XVII wieku zamek był rezydencją namiestnika wielkoksiążęcego. Od 1612 roku w budynku zamkowego sądu znajdowało się miejskie archiwum. W dokumentach z XVII–XVIII wieku zamek w Mińsku wspominany był zwykle jako miejsce prowadzenia sejmików szlacheckich, zarazem jednak jeszcze w 1750 roku obsadzony był załogą. W XVII wieku w obrębie zamku wzniesiono murowany budynek sądu grodzkiego (zamkowego), znany z rysunków Jazepa Drazdowicza oraz z fotografii z pierwszej połowy XX wieku.