Treść 250px|right|thumb|Strona tytułowa Sztuki poetyckiej Sztuka poetycka prezentuje podstawowe tezy doktryny Boileau. Inspiracją dla niego była koncepcja zawarta w Liście do Pizonów Horacego, według której sztuka ma równocześnie sprawiać przyjemność twórcy i odbiorcy, i przekazywać umoralniającą treść. Dodatkowo głównym źródłem poezji miał być rozum, ściśle ją regulujący, zaś jej tematem – opisywanie tego, co prawdziwe i realistyczne. Dla Boileau tylko tematy zaczerpnięte z prawdziwego życia stanowiły wartość dla sztuki. Równocześnie miałyby to być zagadnienia możliwie uniwersalne. Boileau postulował rezygnację z pisania o konkretnych osobach i zdarzeniach na rzecz prób przedstawiania typów ludzkich, wyciągania wniosków ogólnych, prezentacji motywów uniwersalnych. W razie wątpliwości co do uniwersalizmu czy „prawdziwości” tematu, jaki pragnie podjąć autor, teoretyk sugerował poszukiwanie inspiracji w literaturze antycznej: jego zdaniem fakt zachwycania się przez kolejne pokolenia dziełami starożytnych był najlepszą rękojmią słuszności poruszanych przez nich zagadnień jako tematów literackich. Odrzucał poszukiwanie oryginalności jako oddalanie się od ideału sztuki, która zamiast opisywać przypadki wyjątkowe ma tworzyć obraz wartości wspólnych, ogólnoludzkich.