Całość doktryny zawarta została w czterech pieśniach: Pieśń I Twórca powinien przystępować do pracy literackiej jedynie w momencie, gdy czuje natchnienie – nie każdy bowiem posiada naturalne predyspozycje, by zostać poetą; nie ma również literatów uniwersalnych, zdolnych działać w każdym gatunku. Po dokonaniu wyboru gatunku należy ściśle trzymać się zasad jego budowy i tworzyć w stylu de Malherbe'a – bez zbędnego ładunku emocjonalnego, za to przy zachowaniu staranności językowej i stylistycznej. Każdy utwór powinien powstawać długo, w procesie wielokrotnych poprawek i udoskonaleń – pośpiech jest całkowicie zbędny w twórczości literackiej. Boileau podkreśla, że każde natchnienie musi pozostawać pod kontrolą wyraźnych zasad tworzenia, gdyż tylko wtedy możliwe jest stworzenie utworów łatwych w odbiorze, o formie przewidywanej przez adresata. Pieśń II Część tę Boileau poświęcił gatunkom wierszy, które uznał za drugorzędne: idylli, elegii, odzie, sonetowi, epigramatowi, rondu, balladzie, madrygałowi, satyrze, wodewilowi. Pieśń III Również ta część Sztuki poetyckiej opisuje strukturę budowy gatunków literackich, jednak tym razem Boileau dokonuje prezentacji gatunków uznanych przezeń za wysokie: komedii, epopei i tragedii.