Odmówiono mu wjazdu do Wielkiej Brytanii oraz Stanów Zjednoczonych.
Od 1946 przebywał w Wenezueli, gdzie pracował najpierw dla domu towarowego Beco należącego do niemieckich emigrantów, a w 1951 wraz z opuścił Beco i założył koncern motoryzacyjny , jeden z największych w Ameryce Łacińskiej. W 1990 roku powrócił do Estonii i pracował jako doradca ekonomiczny dwóch rządów. Był ojcem chrzestnym córki estońskiego premiera Edgara Savisaara. Za sprawą znajomości z Geraldem Fordem brał udział w obradach Światowego Forum American Enterprise Institute.
Według dokumentów zebranych przez władze izraelskie był w czasie wojny wysoko postawionym urzędnikiem hitlerowskich władz okupacyjnych. Śledztwo w jego sprawie przeprowadziła na wniosek izraelskiego historyka Efraima Zuroffa w latach 2001–2006 estońska Policja Bezpieczeństwa (organizacja kontynuująca tradycję Policji Politycznej z okresu II wojny światowej), stwierdzając brak dowodów na udział Männila w egzekucjach na Żydach i w innych zbrodniach wojennych. W odpowiedzi Zuroff zwrócił uwagę na bezkarność zbrodniarzy nazistowskich w niepodległej Estonii i na finansowanie przez Mannila estońskich instytucji kulturalnych.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Estońscy przedsiębiorcy Kategoria:Estońscy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Kolekcjonerzy sztuki Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Wenezuelscy menadżerowie Kategoria:Zmarli w 2010