Testy DNA potomków Błękitnej Kurtki i Van Swearingena dostarczyły dodatkowych argumentów przeciwnikom identyczności tych dwóch osób. Po pierwszych testach przeprowadzonych w roku 2000, a także następnych, z zastosowaniem nowoczesnych metod, w roku 2006 opublikowano w The Ohio Journal of Science ostateczne wyniki. Badacze przetestowali próbki pobrane od czterech potomków Charlesa Swearingena, rzekomego brata Błękitnej Kurtki i sześciu potomków syna Błękitnej Kurtki, George’a Blue Jacketa. Opis wyników prowadzi do konkluzji, że „twierdzenie, iż Błękitna Kurtka miał europejskie pochodzenie, nie ma nic wspólnego z rzeczywistością”.
W walce o stary Północny Zachód Błękitna Kurtka uczestniczył w wojnie lorda Dunmore’a i w amerykańskiej wojnie rewolucyjnej (po stronie Brytyjczyków), na pierwszym miejscu stawiając prawa Szaunisów do ich ziem. Gdy Brytyjczycy zostali pokonani i powstały Stany Zjednoczone, Szaunisi stracili wartościowego sprzymierzeńca w walce o obronę Kraju Ohio. Wraz z napływem białych osadników walki się nasilały, a Błękitna Kurtka wyrósł na liczącego się przywódcę tubylczego ruchu oporu.