Białoruska Partia Chłopska „Zielony Dąb” () – białoruska organizacja partyzancka wspierana przez Polskę, działająca na terytorium Białoruskiej SRR w pierwszej połowie lat 20. XX wieku. Jej oddziały prowadziły walkę zbrojną przeciwko władzy bolszewików. Głównym jej celem było uzyskanie niepodległości przez Białoruską Republikę Ludową.
„Zielony Dąb” powstał w 1910 roku jako młodzieżowa organizacja kulturalna zorientowana na chłopów i inteligencję. Działalność bojową podjął latem 1919. Gazety „Zwon” i „Biełaruś” wydrukowały wówczas „Dziennik armii Zielonego Dębu” opracowany przez dowódcę oddziałów zbrojnych partii, Wiaczasłaua Adamowicza (ps. Dziarhacz). Jesienią 1920 utworzono główny sztab oddziałów partyzanckich, na czele którego stanął płk. Uładzimir Ksianiewicz (ps. Hracz) oraz opracowano tekst statutu.
Zgodnie ze statutem, porządek państwowy na Białorusi oraz kwestia ziemi powinny być określone przez Zjazd Założycielski. Przewidywano intensywną białorutenizację, a także orientację na Zachód, zwłaszcza na Polskę i Ukrainę.