Główny sztab „Zielonego Dębu” znajdował się w Łunińcu, który wówczas znajdował się na terytorium II Rzeczypospolitej. Tam oddziały kompletowały się, zbroiły i za przyzwoleniem i wsparciem polskiego wywiadu dokonywały wypadów na terytorium kontrolowane przez wojsko radzieckie, a w przypadku niebezpieczeństw wycofywały się do Polski. W początkowym okresie organizacja liczyła ok. 400 bojowników. Podzielili się oni na „piątki”, które następnie stawały się rdzeniami kolejnych powstańczych oddziałów, ośrodkami przyciągającymi niezadowolonych z bolszewickiej władzy chłopów. W sumie udało się sformować kilkanaście oddziałów. Zialonadubcy prowadzili działania bojowe w powiatach: słuckim, mozyrskim, bobrujskim, borysowskim i ihumeńskim. Ataman Dziarhacz kierował oddziałami poleskimi.
Na pieczęci „Zielonego Dębu” znajdował się wizerunek Pogoni, a także czaszka i krzyżowane piszczele. Jednocześnie sztab organizacji i ataman Dziarhacz korzystali z pieczęci z wizerunkiem trzech dębowych listków.