Jego podróże zaprowadziły go do Niemiec, Francji i Anglii – w czasie ich trwania nadal poszerzał swoją wiedzę na temat „gimnastyki” i ćwiczeń opracowanych przez jego przyjaciela, mających na celu poprawę siły, gibkości oraz ogólnej kondycji.
Kłopoty finansowe, urazy stawów oraz reumatyzm zmusiły go do powrotu do Szwecji, gdzie przez pewien czas leczył się, stosując ćwiczenia, których wcześniej się nauczył, polegające na uciskaniu, ciągnięciu i ściskaniu. Zaczął nauczać tej sztuki w Lund, po czym został mianowany mistrzem szermierki na Uniwersytecie w Uppsali (1805). Zauważył, że codzienne ćwiczenia jakie stosował, całkowicie odbudowały jego kondycję zdrowotną i zaczął poważnie myśleć nad zastosowaniem tych samych ćwiczeń dla korzyści innych osób. Widział możliwość dostosowania tych technik do promocji zdrowia, dlatego zaczął uczęszczać na lekcje anatomii i fizjologii, przechodząc w końcu przez kompletny kurs dla lekarzy. Wtedy opracował system ćwiczeń i gimnastyki, wydzielając w nim cztery gałęzie: (1) pedagogiczny, (2) medyczny, (3) wojskowy, (4) estetyczny. Przedstawił w nich naukowe podstawy, wymagane przez środowisko medyczne, by zaakceptowało ono opracowane przez niego metody.