Po wielu próbach zainteresowania nimi szwedzkiego rządu, w końcu w 1813 Ling podjął z nim współpracę, tworząc w Sztokholmie Królewski Centralny Instytut Gimnastyczny.
Ortodoksyjni przedstawiciele świata medycznego oczywiście nie zgadzali się z opinią Linga i jego wychowanków, nie wierząc, że schorzenia można leczyć niczym więcej niż dobrze dobranymi ćwiczeniami lub umiejętnie wykonanym masażem. Jednak fakt, że w 1831 Ling został wybrany członkiem stowarzyszenia Swedish General Medical Association (Svenska läkaresällskapet) pokazuje, że jego metody były w Szwecji uznawane. W 1835 został członkiem Szwedzkiej Akademii i tego samego roku zyskał tytuł profesora.
Spuścizna Po jego śmierci dyrektorem Instytutu został Lars Gabriel Branting (1799-1881), natomiast wicedyrektorem – August Georgii. Syn Linga, Hjalmar Ling (1820-1886), przez wiele lat działał w stowarzyszeniu z nimi. Wszyscy wymienieni, wraz z Majorem Thure Brandt, który od 1861 specjalizował się w leczeniu kobiet przez stosowanie gimnastyki w ginekologii, uważani są za pionierów szwedzkiej gimnastyki leczniczej.