thumb|280px|Szkoła Tosa, Taketori no Okina przynosi znalezioną dziewczynkę do swojego domu, XVII wiek thumb|280px|Staruszkowie umieszczają dziecko w koszyku, ilustracja japońska z XVII wieku thumb|280px|Harunobu Suzuki (1725–1770), Kaguya-hime i pięciu konkurentów do jej ręki thumb|280px|Szkoła Tosa, Kaguya powraca na Księżyc, ilustracja japońska z XVII wieku thumb|280px|Kakuzō Fujiyama, Powrót na Księżyc, 1908 r. thumb|280px|Yoshitoshi Tsukioka (1839–1892), Kierując się do Księżycowego Pałacu thumb|280px|Ostatnia scena opowieści na górze Fudżi, słudzy cesarza palą list od księżniczki i eliksir nieśmiertelności, 1650 r.

– japońska opowieść (monogatari) z wczesnego okresu Heian (794–1185), najstarszy zabytek japońskiej prozy artystycznej. Jest to historia „księżycowej dziewczyny” o imieniu Kaguyahime (Kaguya-hime, Kaguya), czyli Świetlana, którą ubogi staruszek, zbieracz bambusu, znalazł jako niemowlę, wewnątrz jednej z łodyg, która błyszczała światłem.