Pierwszy budynek szkolny był drewniany z jedną izbą lekcyjną i mieszkaniem dla nauczyciela, kryty słomą, a przy nim stała stodoła ze stajnią pod jednym dachem. Jednak z czasem okazał się za mały, ze względu na wzrastającą liczbę uczniów. W 1906 roku drewniane budynki rozebrano i wymurowano szkołę dwuizbową, w której uczyły się w większości dzieci polskie, z rzadka rosyjskie i osadników niemieckich (bez dzieci żydowskich – miały swoje własne szkoły). Młodzież uczęszczała do szkoły tylko w miesiącach zimowych, „gdy bydło stało w stajni” – a dla większości mieszkańców czymś naturalnym było to, że obowiązku szkolnego nie było. Dzieci 7-letnich w szkole się nie spotykało, uczęszczały dzieci starsze, przeważnie w wieku od 10 do 16 lat. Nauka odbywała się od godz. 800 do 1600. Do 1905 roku uczono tylko w języku rosyjskim, potem w języku polskim, jednak język rosyjski był obowiązkowy i tylko w nim załatwiano korespondencję urzędową. Szkoła miała cztery oddziały: wstępny, pierwszy, drugi i trzeci. Wszystkie oddziały uczyły się razem, a uczył w nich tylko jeden nauczyciel, Rosjanin opłacany przez rząd gubernatorstwa radomskiego. Ksiądz nie uczył religii w szkole, lecz nauczyciel-niekatecheta. Do szkoły przeważnie uczęszczały dzieci z pobliskich wiosek, tj.