głównie: Ossali, Niekrasowa, Strużek, Nakola, Matiaszowa, Sworonia i Trzcianki oraz dzieci z folwarków i kolonii dworskich (np.: Ossali Dworskiej, Trzcianki Folwarcznej, czy Szwagrowa), lecz te musiały płacić nauczycielowi. Stosunek jednak wsi do szkoły i oświaty był niezadowalający, było wielu, którzy nie chcieli posyłać swych dzieci do szkoły. Byli i tacy, którzy kilkoro dzieci kształcili w ówczesnych szkołach średnich.

W czasie I wojny światowej na podstawie Przepisów Tymczasowych z dnia 1 października 1917 roku została wybrana „Opieka szkolna”, której głównym zadaniem było: opiekowanie się szkołą, nauczycielami i dziećmi, pouczanie rodziców o potrzebie nauki i staranie się o rzeczowe potrzeby szkoły. Niestety błędne pojmowanie swoich obowiązków (przez tę instytucję) spowodowało narzucenie swej władzy nadzorczej nauczycielom (którzy ulegali jej wpływom, w obawie o utratę pracy). W II Rzeczypospolitej do 1920 roku była nadal szkołą jednoklasową, a z czasem (na przełomie roku 1921/1922) miała już pięć oddziałów. W roku szkolnym 1924/1925 w pięciu oddziałach uczyło się już 167 dzieci. Nauka odbywała się w dwóch pomieszczeniach szkoły i jednej izbie wynajętej na wsi (bowiem w pozostałych salach mieszkał nauczyciel). Uczyło wtedy trzech nauczycieli, a religii uczył ksiądz – nie w Kościele, a w szkole.