Frekwencja dzieci była dość dobra (wielu rodziców ukarano za nie posyłanie dzieci do szkoły). Jednak niewielka część dzieci kończących podstawowy wiek szkolny kontynuuje naukę w szkole ponadpodstawowej, ówczesnym gimnazjum.
Lata zaborów i ich zaniedbań świeżo reaktywowanego państwa polskiego spowodowały, że poziom kulturowy wsi był nikły. W roku 1927 na 840 mieszkańców obwodu szkolnego było, aż 235 analfabetów zupełnych w wieku od 14 lat i starszych, i 205 półanalfabetów. W celu likwidacji analfabetyzmu w okresie zimowym prowadzono kursy wieczorowe dla dorosłych, które nie cieszyły się zbytnią popularnością.
Wskutek wielkiego kryzysu gospodarczego 1929–1933 nastąpiło znaczne zubożenie ludności na wsi. Pogorszenie warunków życia i pracy, brak odzieży, obuwia, przyborów szkolnych. Dzieci źle odżywione, zapędzane do robót nie mogły podołać obowiązkom szkolnym. Stąd niska frekwencja i niezadowalające postępy w nauce. W roku szkolnym 1937/1938 szkoła została podniesiona do IV-klasowej, liczyła 237 uczniów, pracowało 4 nauczycieli, w budynku szkoły były już 4 sale lekcyjne.