Filozofia Plutarch zajmował się głównie interpretacją pism Platona i Arystotelesa. Uważał, że studiowanie Arystotelesa musi poprzedzać studium Platona. Zgodnie z duchem ówczesnej filozofii w pismach obydwu filozofów poszukiwał zasadniczej zgodności. Nie jest jasny jego stosunek do różnych kierunkach neoplatonizmu. Część uczonych przyjmuje, że był zależny od Jamblicha. Inni, zwłaszcza Rudolf Beutler i Etienne Évrard uważają, że Jamblich nie miał wielkiego wpływu na twórczość Plutarcha. Évrard nie wyklucza oddziaływania na Plutarcha Porfiriusza
W komentarzu do Parmenidesa zajął się zagadnieniem kluczowym dla neoplatoników - materią. Opisując jego badania, Proklos pisze, że ich punktem zwrotnym było odkrycie przez Plutarcha, że pięć pierwszych hipotez wyciąga prawidłowe konkluzje z prawdziwych przesłanek, podczas gdy pozostałe cztery stanowią reductio ad absurdum. Po Bogu, intelekcie i duszy, czwarta hipoteza opisywała formy znajdujące się w materii, a piąta materię, wszystkie te rodzaje bytu potrzebowały by istnieć jedności. Szósta hipoteza opisywała zmysły, będące względnym niebytem, ale jak wykazał Plutarch jest niemożliwe by coś istniało poza jednością. Siódma opisywała brak jakiegokolwiek rodzaju lub świadomości - co gdyby było możliwe - musiałoby być absolutnym niebytem.