Ósma ukazywała absurdalność tego by absolutny niebyt był cieniem lub snem, a dziewiąta - absurdalność twierdzenia, że nie jest nawet tym. Rozumowanie Plutarcha zostało przyjęte przez jego szkołę.
Komentarz Plutarcha do Arystotelesa O duszy (De anima), uważany jest za najważniejszy przyczynek do literatury arystoteliańskej od czasów Aleksandra z Afrodyzji, którego Plutarch zresztą atakował za sfałszowanie nauki Arystotelesa. Dla filozofii znaczenie ma fakt, że uczyniwszy psychologię studium duszy pozostającej w ciele, wyodrębnił ją od metafizyki, z którą dotąd była traktowana łącznie.
Kontrowersyjny jest pogląd Plutarcha na ludzki intelekt (nous), który jego zdaniem pojmuje przez proste odwzorowanie, a nie w sposób czynny. Wierząc, że rozum jest podstawą i podwaliną wszelkiej świadomości, umieścił jednak pomiędzy zmysłami i myślą – osobną władzę wyobraźni (phantasia);