jest ona różną od nich obu i przez to, jest ona czynnością duszy, podniecanej nieprzerwanymi wrażeniami. Innymi słowy, wyobraźnia dostarcza surowca działaniu rozumu. Rozum obecny jest w dzieciach jako niedziałająca potencjalność, a w dorosłych jako działająca na dane zmysłów i wyobraźni, a w swym czystym działaniu jest transcendentalną, czyli czystą inteligencją Boga. Odmiennie od Aleksandryjczyków i od autorów wczesnorenesansowych Plutarch utrzymywał, że dusza spętana w ciele więzami wyobraźni i odczuć, nie ginie wraz z cielesnymi nośnikami zmysłowymi.
Recepcja Uczniami Plutarcha byli Syrianos i Hierokles z Aleksandrii oraz Proklos, który jednak z tej racji, że przybył do Aten dopiero w 431 roku, mógł jedynie przez krótki czas go słuchać. Dzieła Plutarcha cieszyły się dużym zainteresowaniem późnoantycznych neoplatoników. Jego komentarz do O duszy znał Symplicjusz, Jan Filopon, Pryscjan i Amoniusz Hermiasz. Amoniusz krytykował jego doktrynę intelektu.
W renesansie sławił Plutarcha jako wybitnego platonika i twórcę komentarza do Parmenidesa Marsilio Ficino.