thumb|Łuska naboju 5,56 × 45 mm thumb|Łuska wyrzucona z karabinka M4 bezpośrednio po strzale Łuska (dawniej gilza) – główna część naboju, w której znajdują się jego pozostałe elementy (najczęściej ładunek miotający, spłonka oraz pocisk). Łuska dodatkowo zabezpiecza i uszczelnia komorę nabojową podczas strzału.
Historia Łuskę wynalazł w 1812 roku Samuel Johannes Pauly, Francuz szwajcarskiego pochodzenia. Miała ona papierowe ścianki i mosiężne dno. Stanowiła przełom w broni palnej, rozwiązując problemy z ładowaniem broni odtylcowej, co umożliwiło znacznie szybsze ładowanie i zwiększenie szybkostrzelności.
Budowa Łuska przybiera formę cylindrycznego pojemnika, wewnątrz którego umieszczany jest ładunek miotający, a w otwartym wlocie – pocisk. Zakończona zazwyczaj płaskim denkiem, często wyposażonym w kryzę (w okolicach której umieszczana jest spłonka).
Łuski stosowane do broni rozdzielnego ładowania zawierały jedynie część tych elementów, natomiast w nowocześniejszych nabojach zespolonych łuska łączy wszystkie elementy w integralną całość.
Nazwa naboju zapisywana w systemie metrycznym, zawiera najczęściej również informację o długości łuski.