w stoczni wykonano lodołamacz „Wrobna” i transportowiec „Gniew”, zaś zakład był wizytowany przez ministra robót publicznych Jędrzeja Moraczewskiego. W latach wielkiego kryzysu (1931–1933) dokonywano jedynie remontu taboru własnego oraz przebudów dwóch parostatków. Ożywienie produkcji nastąpiło po 1935 r. W latach 1936–1939 wykonano m.in. barki i łodzie motorowe dla Ministerstwa Komunikacji. Rozpoczęto również budowę statków nowego typu, o bardzo małym zanurzeniu (30 cm, dostosowanym do trudnych warunków nawigacyjnych na Wiśle), z silnikiem Hotchkissa. W stoczni Lloyda Bydgoskiego budowano również tzw. łodzie-tratwy, które zdobyły sobie sympatię bydgoszczan i odwiedzających miasto gości.
Podczas II wojny światowej zakład uległ dewastacji, ograbiono go z zapasów materiałowych oraz części niezbędnych do remontu taboru pływającegoTurowski Stefan. Żegluga śródlądowa w Bydgoszczy w latach 1945-82. [w.] Kronika Bydgoska IX (1982-85). Bydgoszcz 1988. Straty zniwelowano już w 1945 r., a w październiku 1951 r. stocznię przejęło przedsiębiorstwo państwowe Żegluga Bydgoska – spadkobierca Lloyda Bydgoskiego. Stocznię i fabrykę maszyn przemianowano na Bazę Remontową Żeglugi Bydgoskiej.