Wynikało to z warunków komunikacyjnych, utrudniających centralizację władzy oraz słabości władzy książęcej, nie nadążającej z budową aparatu państwowego na szybko powiększającym się terytorium.
Walki z Bizancjum W okresie do 1091 roku Wukan doprowadził do ustabilizowania granic Raszki na południowym wschodzie od Zvečanu, strategicznie położonej twierdzy serbskiej, kontrolującej szlak biegnący z Lipljan do Macedonii. Sądząc z tekstu Anny Komneny, żupan zapewnił swemu państwu naturalne granice, biegnące wzdłuż grzbietów górskich, korzystne w razie konieczności prowadzenia walk obronnych. W 1085 roku zmarł wprawdzie Robert Guiscard i cesarstwo uwolniło się od zagrożenia normańskiego, jednak niemal bezpośrednio po zażegnaniu tego niebezpieczeństwa cesarz Aleksy I Komnen musiał stawić czoła naporowi Pieczyngów. Rozbicie ich wiosną 1091 roku pozwoliło cesarzowi zwrócić się przeciw Serbom. Ostatecznie zmuszony był ograniczyć się do obrony ziem macedońskich, które Wukan nękał powtarzającymi się najazdami z Raszki, siejąc zamęt na terenach przygranicznych kolejno w 1091, 1092, 1093 i 1094 roku. Do 1093 roku akcje Bodina i Wukana są łączone przez Annę Komnenę.