Domniemywa się, że swoimi wypadami w tym okresie Wukan starał się odwrócić uwagę cesarza od Zety, której król wszedł w konflikt dynastyczny z synami swego stryja Radosława, władającymi Trawunią.
Wiosną 1093 roku, korzystając z przedłużających się walk Bizancjum z emirem Smyrny , Wukan najechał Macedonię oraz zdobył i spalił Lipljan. Na wieść o zbliżającej się wyprawie odwetowej cesarza, wycofał się do Zvečanu i stamtąd rozpoczął pertraktacje pokojowe z Aleksym I Komnenem. Korespondując z cesarzem całą winą za swe dotychczasowe postępowanie obarczył urzędników cesarskich, którzy rzekomo prowokowali go do najazdów na Bizancjum. Anna Komnena w swoim dziele traktuje te poczynania Wukana jako samodzielną akcję i skłonna jest w nim widzieć władcę całej Dalmacji. Wiosną 1094 roku przeciw Raszce właśnie, a nie Zecie, wyruszyła ekspedycja karna duksa Dracza, młodego i niedoświadczonego Jana Komnena. Wojska bizantyńskie zostały pobite przez Wukana pod Zvečanem, a podjęta przez władcę Raszki akcja odwetowa była jedną z największych jego wypraw łupieżczych. W jej trakcie Wukan spustoszył okolice Skopja, zdobył położony w jego okolicy Polog, spustoszył i obrabował bogatą i gęsto zasiedloną kotlinę nad górnym Wardarem, docierając do leżącego na północny wschód od Skopja Vranja.