Rzeka należy do najważniejszych cieków północnego Iraku z punktu widzenia gospodarki wodnej.
Ze względu na znaczną zmienność przepływu od dawna rozważano różne projekty regulacyjne. W dorzeczu planowano budowę kilku zapór i elektrowni wodnych. Najdalej posuniętym projektem była zapora Bekhme, której budowę rozpoczęto, lecz następnie wstrzymano po wybuchu wojny w Zatoce Perskiej w 1990 roku.
Znaczenie tych projektów wykraczało poza samą gospodarkę wodną, ponieważ planowane zbiorniki mogły objąć obszary o dużej wartości archeologicznej, obejmujące stanowiska od pradziejów po średniowiecze.
Archeologia i środowisko przyrodnicze Dorzecze Wielkiego Zabu jest bogate w stanowiska archeologiczne. Szczególne znaczenie ma jaskinia Shanidar w górach Zagrosu, należąca do najbardziej znanych stanowisk paleolitycznych Bliskiego Wschodu.
Badania prowadzone przez University of Cambridge wskazują, że jaskinia Shanidar należy do najważniejszych stanowisk dla studiów nad neandertalczykami i wczesnymi populacjami ludzkimi w regionie.
Pod względem przyrodniczym dolina Wielkiego Zabu łączy krajobrazy wysokogórskie, podgórskie i rzeczne.