Andrzej Konstankiewicz, Uzbrojenie II Brygady Legionów w okresie karpackim w: Płaj nr 12, 1996 r.. Celny ostrzał artyleryjski umożliwiały wskazówki od znajdujących się w dogodnych miejscach obserwatorów, przekazywane obsłudze dział poprzez łańcuch rozstawionych w odstępach legionistów. Artylerzyści wystrzelili tego dnia kilkaset pocisków. Ochroną artylerii zajmował się 2 szwadron kawalerii rotmistrza Zbigniewa Dunina-Wąsowicza. Natomiast 3 szwadron legionowej kawalerii pod komendą Jana Dunina-Brzezińskiego wsparł w kluczowym momencie nacierających na wzgórze 1276 żołnierzy piechoty z I batalionu.
Około godziny 16:00 żołnierze z 2 i 4 kompanii zmusili piechotę rosyjską do wycofania się. Legioniści zdobyli wzniesienie 1276. Generał Schultheiss odniósł się do tego dokonania sceptycznie i rozkazał Polakom, by utrzymali zajęte pozycje przez noc. Sukces sił legionowych z 19 stycznia został okupiony pewnymi stratami. Dowodzący atakiem 2 i 4 kompanii porucznik Stanisław Strzelecki zginął trafiony w głowęPanteon Polski nr 1, Lwów 1924, str. 14. W potyczce na wzgórzu poległo także pięciu innych żołnierzy, a jedenastu legionistów, którzy odnieśli tam rany, sprowadzono na dół. Również obsługa artylerii poniosła straty.