Wieś została odnotowana w łacińskojęzycznym dokumencie z 1388 pod staropolską nazwą „Nova Villa, Novaves”, 1393 „Nowa Willa”, 1403 „Nowa Wesz”, 1445 „Nouavilla” .
Od dawnej nazwy wsi „Nowa Wieś” pochodzi polskie odmiejscowe nazwisko Nowowiejskich należące do lokalnego szlacheckiego rodu oraz dawnych posiadaczy miejscowości.
Historia Obecna część miasta Poznań o nazwie Nowa Wieś Górna była w średniowieczu osobną wsią leżącą 9 kilometrów od Starego Rynku w Poznaniu, która w wyniku procesów urbanizacyjnych, podobnie jak inne miejscowości w okolicy, została wchłonięta przez miasto. Miejscowość historycznie związana jest z Wielkopolską.
Początkowo wieś należała do opola chojnickiego z siedzibą w Chojnicy, które było reliktem opola - przedpaństwowej wspólnoty rodowo-terytorialnej, a w późniejszym okresie stało się administracyjnym podokręgiem kasztelanii. W 1388 Nowa Wieś została odnotowana w granicach tego opola.
Początkowo miejscowość była własnością należącą do lokalnej polskiej szlachty z rodu Nowowiejskich, którzy wzięli swoje nazwisko od nazwy wsi. Od 1320 wieś leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1462 odnotowano ją w powiecie poznańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego.