Z pewnością teren kasztelanii, o ile już wówczas ona istniała, miał jeszcze wtedy małe znaczenie gospodarcze i wojskowe, a więc żadna ze stron konfliktu mogła nie przykładać do niego większego znaczenia. Dopiero w 1217 potwierdzony jest urząd kasztelana oświęcimskiego (Falisław), ale wśród małopolskich świadków dokumentu Leszka Białego, a brakowało go na liście komesów górnośląskich w 1222. Dopiero w 1228 kasztelan oświęcimski, Werner ze Sławikowa, pojawił się na dokumencie księcia opolskiego z 1228. To przesunęło by zmianę przynależności Oświęcimia (i kasztelanii) na lata 1217—1228. Dopiero kronika wielkopolska sprecyzowała sformułowanie Kadłubka o „kilku miastach“ podając, że darowizna z 1177/1179 dotyczyła Bythomiensem et Oswecimiensem cum corum pertinenciis et apendiis. Od 1202 roku obszar ten znalazł by się w granicach połączonego księstwa opolsko-raciborskiego. Po najeździe mongolskim na Polskie w latach 1240-1241 władający księstwem opolskim Mieszko II Otyły nadał pomiędzy 1243-1246 in uno ambitu territorii Osuetun 500 łanów ziemi (ok.