Zaangażowany w działania na rzecz nadania Islandii praw do wolnego handlu, modernizacji rolnictwa i rybołówstwa, reform szkolnictwa i budowy nowoczesnej opieki zdrowotnej. Pomimo przejęcia w 1848 roku władzy w Danii przez liberałów, polityka wobec Islandii zmieniła się dopiero pod wpływem licznych petycji do króla, co poskutkowało wydaniem projektu nowej konstytucji dla wyspy. W 1854 roku udało mu się doprowadzić do zniesienia duńskiego monopolu handlowego, jednak po wprowadzeniu rok później wolności prasy i zgromadzeń zniesiono autonomię Islandii. Przez kolejne lata lobbował w Danii za kwestią islandzkiej autonomii, co doprowadziło 1867 roku do przyznania Althingowi pełnej władzy ustawodawczej, a w 1871 roku nadania wyspie autonomii. W 1874 roku doszło natomiast do nadania Islandii konstytucji, która oddała pod częściowo lokalną kontrolę finanse i prawodawstwo oraz nadała autonomię sądowniczą i potwierdziła pełną władzę ustawodawczą islandzkiego parlamentu. W tym samym roku utworzono także przy duńskim rządzie stanowisko ministra ds. islandzkich.
Zmarł 7 grudnia 1879 roku w Kopenhadze.