To spotkanie zaważyło na całej jego przyszłości i od tego niemal momentu Hannibal opiekował się sierotami, biednymi i zapomnianymi.
16 marca 1878 roku został wyświęcony na kapłana i rozpoczął pracę duszpasterską dzielnicy awiniońskiej:
Dzielnica była zamieszkana przez biedotę i margines społeczny. W 1882 roku zaczął zakładać pierwsze sierocińce, które nazywano antoniańskimi, ponieważ ich patronem był św. Antoni Padewski. W 1887 roku założył zgromadzenie zakonne Córek Bożej Gorliwości, a w 1897 roku Zgromadzenie Rogacjonistów Serca Jezusowego. Zgromadzenie miało modlić się o ewangelicznych robotników na całym świecie. Działalność Di Francii była skierowana także na szerzeniu zainteresowania działalnością ewangeliczną wśród osób świeckich (rodziców, nauczycieli, polityków).
Hannibal Maria Di Francia zmarł w 1 czerwca 1927 roku w Mesynie. W 1964 roku papież Paweł VI ustanowił Dzień Modlitw o Powołania Kapłańskie jako odpowiedź Kościoła na inicjatywy świętego Hannibala. 7 października 1990 roku Jan Paweł II ogłosił o. Hannibala błogosławionym.