Preferowane długości czasu pogłosu dla wybranych miejsc, to: sala koncertowa – 1,7–2,1 s (większe dla zespołów większych, mniejsze – dla mniejszych), opera – 1,3–1,6 s (ze względu na zrozumiałość mowy), studio nagraniowe – 0,5–1 s, studio do nagrań lektorskich – 0,3–0,5 s, reżyserka studia nagrań – 0,2–0,4 s.
Do teoretycznego wyliczania czasu pogłosu wykorzystuje się wzory empiryczne.
Wzór Sabine’a Model statystyczny zjawiska pogłosu stworzony przez Sabine’a opiera się na założeniu, że w pomieszczeniu istnieje izotropowe, stacjonarne pole akustyczne. Oznacza to, że do każdego punktu pomieszczenia docierają fale o przypadkowych fazach i jednakowych mocach, a kierunki padających fal są równomiernie rozłożone w pełnym kącie bryłowym oraz że te cechy pola nie ulegają zmianom w czasie.
Aby możliwe było pominięcie efektów związanych z zależnościami fazowymi, wymiary sali powinny być wystarczająco duże w porównaniu do długości fali.