Wzór na częstotliwość rozdzielającą zakres występowania zjawisk statystycznych i falowych podał Schroeder:
gdzie: – czas pogłosu pomieszczenia [s], – objętość pomieszczenia [m³].
Dla dużych sal koncertowych przyjmuje wartości z przedziału 20–30 Hz, co oznacza, że rozkład maksimów fal stojących jest na tyle gęsty, że związki fazowe mogą zostać zaniedbane.
Według definicji podanej przez Sabine’a czas pogłosu jest to czas, po upłynięciu którego moc pola po wyłączeniu źródła stacjonarnego sygnału pomiarowego zmniejsza się o 60 dB. Czas pogłosu jest dany następującym wzorem:
gdzie: – współczynnik dobrany doświadczalnie, zależny od warunków propagacji (współczynnik ten może w zależności od źródeł przyjmować też wartości 0,162 lub 0,163; błąd ten wynika z konieczności konwersji wzoru wyjściowego na metryczny system miar), – całkowita chłonność akustyczna pomieszczenia wyznaczana ze wzoru: gdzie: – powierzchnia i-tej płaszczyzny ograniczającej wnętrze, – współczynnik pochłaniania i-tej płaszczyzny, – całkowita powierzchnia pomieszczenia [m²], – średni współczynnik pochłaniania pomieszczenia.