Metody wytwarzania pogłosu Komora pogłosowa (ang. chamber reverberator) – początkowo dla uzyskania efektu pogłosu wykorzystywano pomieszczenia o ścianach silnie odbijających fale akustyczne. Dźwięk źródłowy jest doprowadzany do komory za pomocą głośnika, gdzie ulega wielokrotnym odbiciom od ścian, a następnie jest rejestrowany za pomocą mikrofonu. Pogłos płytowy (ang. plate reverberator) – opracowany w latach 50. ubiegłego stulecia. Konstrukcja pogłosu opiera się na przetworniku elektromechanicznym, przymocowanym do dużej płyty metalu (blachy), umieszczonej w stalowej ramie. Przetwornik zamienia sygnał foniczny na drgania płyty (podobnie jak cewka w głośniku dynamicznym). Drgania płyty są odbierane przez przetwornik, który zamienia je na sygnał foniczny. W późniejszych modelach wprowadzono dwa przetworniki, dzięki czemu na wyjściu otrzymywano sygnał stereo. Czas pogłosu można regulować przy pomocy płatów filcu – ich zbliżanie do płyty skraca czas pogłosu, jednak tłumiki nigdy nie dotykają płyty.Pogłos typu plate charakteryzuje się jasnym, lekko metalicznym brzmieniem. Sprawdza się szczególnie w muzyce pop.