Uczestniczył w Długim Marszu w czasie którego spiskował (wspólnie z Mao Zedongiem i Wang Jiaxiangiem) przeciwko Bo Gu. W 1934 roku zastąpił Mao Zedonga na stanowisku przewodniczącego Rady Komisarzy Ludowych. 5 lutego 1935 roku, po usunięciu Bo Gu, został sekretarzem generalnym partii. Oficjalnie poinformowano o tym jednak dopiero miesiąc później po ugruntowaniu się władzy Mao i Zhanga. Piastował to stanowisko aż do jego likwidacji w 1943 roku. W obawie o utratę kierownictwa partii na rzecz Zhang Guotao, 7 lutego oficjalnie poparł plan Mao Zedonga aby zamiast maszerować do Syczuanu pozostać w prowincji Kuejczou (pretekstem była sprowokowana przez Mao potyczka z wojskami syczuańskimi, w której zginęło ok. 4 000 żołnierzy Armii Czerwonej, co miało być przykładem na to, że wojska te są zbyt silne aby maszerować do Syczuanu). Mianował też wtedy Mao „ogólnym dowódcą frontu”, które to stanowisko specjalnie dla niego stworzył. Od 1938 był dyrektorem Instytutu Marksizmu-Leninizmu KC KPCh w Yan’anie. W latach 1945–56 członek Biura Politycznego, a w latach 1956-60 zastępca członka BP.