Był jednym z organizatorów chińskiego MSZ. Mianowany pierwszym przedstawicielem ChRL przy ONZ w styczniu 1950, którego to stanowiska z powodu zajmowania miejsca Chin do 1971 roku przez przedstawicielstwo Republiki Chińskiej nigdy nie objął. Od kwietnia 1951 do stycznia 1955 roku przebywał jako ambasador w ZSRR. Po powrocie do Chin w latach 1954–1960 był wiceministrem spraw zagranicznych ChRL. Z jego inicjatywy powołano Instytut Problemów Międzynarodowych, jako ośrodek badawczy MSZ.
W 1959 roku na konferencji w Lushanie poparł wystąpienie marszałka Peng Dehuaia, w którym krytykował on politykę wielkiego skoku, a następnie sam wystąpił z krytyką programu gospodarczego. Na sierpniowym plenum tego samego roku Zhang otrzymał od Mao list wzywający go do złożenia szczerej samokrytyki, oraz został pozbawiony funkcji wiceministra spraw zagranicznych. Jednak jego pozycja partyjna nie została jeszcze naruszona. W czasie rewolucji kulturalnej poddany represjom. Wraz z Peng Dehuaiem byli wyprowadzani na podwyższenia, gdzie byli kopani, okładani pięściami i fotografowani w pokłonie hańby. Zesłano go do Wuxi w prowincji Jiangsu, gdzie zmarł.
W sierpniu 1978 roku został pośmiertnie zrehabilitowanyXiaohong Liu podaje rok 1979.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ambasadorowie Chin w ZSRR Kategoria:Chińscy komuniści Kategoria:Ofiary rewolucji kulturalnej Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1976