Wyspy Brytyjskie cechuje złożona budowa geologiczna. Przeważająca część kraju to stare prekambryjskie i paleozoiczne utwory. Prekambryjskie utwory budują góry lądowej części Szkocji, Hebrydów i Szetlandów, część z tych struktur jest pozbawione osadów czwartorzędowych i jest widoczna w postaci wychodni. Ponadto stare skały znajdują się w północnej części Irlandii (obszar należący do Wielkiej Brytanii). Prekambryjskimi skałami są łupki, kwarcyty i marmury. Najstarszym skrawkiem archipelagu jest część masywu na wyspie Lewis. Skały budujące wyżej wymienione obszary pochodzą także z dolnego paleozoiku. Spośród skał dolnego paleozoiku należy wymienić dolomity i piaskowce. Twory te występują na Wyżynie Południowoszkockiej, w południowo-wschodniej części Ulsteru i znaczną część Walii. Wzdłuż pęknięć występują skały wulkaniczne. Góry Wielkiej Brytanii poddane zostały sfałdowaniu w czasie orogenezy kaledońskiej, a następnie podlegały procesom wietrzenia i erozji. Obecny kształt brytyjskich górotworów jest wynikiem procesów górotwórczych i rzeźbotwórczych jakie zaszły po orogenezie kaledońskiej. Osady z górnego paleozoiku (dewon, karbon i perm) wypełniają Nizinę Środkowoszkocką, a w Anglii utworzyły południkowy pas obszarów ciągnących się od Wyżyny Południowoszkockiej do wybrzeży Morza Północnego i południowych wybrzeży Walii.