Według niektórych źródeł inicjatorami tego zabójstwa byli cesarzowa Konstantynopola Katarzyna II i jej syn książę Tarentu Ludwik. Do spisku mającego na celu zabójstwo księcia Andrzeja należeli m.in. Karol d'Artois, bękart króla Roberta I Mądrego wraz z synem Bertrandem.
Dla wielu udział w spisku Joanny był oczywisty, wśród nich znajdował się brat zamordowanego Ludwik Wielki, król Węgier. Najechał on królestwo Neapolu w roku 1348, udało mu się zająć jego stolicę, po czym rozpoczął represje skierowane przeciwko członkom spisku; wśród skazanych na śmierć znajdował się między innymi Karol z Durazzo. Ludwik musiał jednak opuścić Neapol, do którego powróciła Joanna; następna wyprawa z roku 1350 przyniosła jedynie uznanie dziedzictwa węgierskiej linii Andegawenów w wypadku bezpotomnej śmierci Joanny.
Według niektórych źródeł królowa nie była zainteresowana pochówkiem swego męża, jednak część kronikarzy odnotowała okazały pogrzeb Andrzeja a nawet jego pośmiertną koronację. Królowa Joanna w marcu 1346 r. rozkazała odprawiać modlitwy za duszę zmarłego Andrzeja.
Joanna po śmierci Andrzeja jeszcze trzykrotnie wyszła za mąż, w tym m.in. za księcia Tarentu Ludwika.