Andrzej zaczął obawiać się o własne życie, w listach do matki pisał, że zamierza uciec z Neapolu. Zaczęto również otwarcie kwestionować status Andrzeja jako męża Joanny. Elżbieta udała się do Italii, wyekspediowała też poselstwo do Awinionu, do Klemensa VI, próbując bogatymi darami nakłonić go do wymuszenia koronacji Andrzeja (królestwo Neapolu było uważane za papieskie lenno). Osiągnęła swój cel i papież 19 stycznia 1344 roku wyraził zgodę na koronację księcia Kalabrii. Sądząc, że udało jej się zapewnić synowi bezpieczeństwo, powróciła na Węgry.
Joanna nie zamierzała dzielić się władzą i ostatecznie tylko ona została koronowana w dniu 28 sierpnia 1344 r.
Spisek i śmierć Kilku możnych postanowiło za wszelką cenę nie dopuścić do ewentualnej koronacji Andrzeja, w tym celu zawiązali spisek mający na celu zgładzenie księcia. Dodatkowo, książę coraz częściej domagał się udziału w rządzeniu i koronacji. Mimo podejrzeń, nigdy nie udowodniono udziału w nim królowej Joanny.
Do zamachu doszło w czasie polowania w Awersie. Andrzej został zaatakowany w nocy z 18 na 19 września roku 1345 r. Po krótkiej walce uduszonego sznurem księcia wyrzucono przez okno. Miał niespełna 18 lat.