„Gdy gwiazdy Enlila zniknęły, jedna wielka gwiazda – choć światło jej jest przyćmione – (wciąż) dzieli niebo na pół i na nim pozostaje; chodzi tu o gwiazdę Marduka (akad. kakkab Marduk), Neberu (akad. nēberu), planetę Jowisz (sum. SAG.ME.BAR); wciąż zmienia ona swą pozycję i przemierza niebo.”Tekst akadyjski wraz z jego angielskim tłumaczeniem w: Michael S. Heiser, The Myth of a Sumerian 12th Planet: „Nibiru” According to the Cuneiform Sources [dostęp 8 września 2010].
Nibiru w książkach Zecharii Sitchina Planeta Nibiru pojawia się w pseudonaukowych książkach pisarza Zecharii Sitchina (po raz pierwszy w wydanej w 1974 r. książce „Twelfth Planet”, tytuł polski „Dwunasta Planeta”). Na podstawie własnej interpretacji mezopotamskich źródeł pisanych i ikonograficznych autor ten wysunął hipotezę o istnieniu w Układzie Słonecznym nieznanej astronomom planety (zwanej przez niego Nibiru), która – po szerokiej orbicie w kształcie elipsy – obiegać ma Słońce w ciągu 3600 lat. Planetę tę zamieszkiwać ma zaawansowana technologicznie rasa istot (zwanych przez niego Anunnakami), które w odległej przeszłości odwiedzać miały Ziemię wpływając na rozwój cywilizacyjny ludzkości.