„On [tj. Marduk] ustalił rok, zakreślił jego czas trwania, każdemu z dwunastu miesięcy po trzy gwiazdy przydzielił. Po ustaleniu granic dni roku wyznaczył gwieździe biegunowej [dnēberu] jej miejsce, by oznaczała ich związki.”Krystyna Łyczkowska, Enuma Eliš..., s. 23. (tabliczka V, wiersze 3–6)
„Nebiru [dnēberu] zaprawdę strzeże mocno przejścia nieba i ziemi, temu, który na górze i na dole nie znajduje przejścia, pomaga, Nebiru jest jego [tj. Marduka] gwiazdą, której na niebie polecił świecić, ona zajmuje miejsce polarne [...]”Krystyna Łyczkowska, Enuma Eliš..., s. 32. (tabliczka VII, wiersze 124–127)
Nēberu jako planeta (Jowisz) Jednym z najważniejszych mezopotamskich tekstów astronomicznych jest spisany na dwóch tabliczkach tekst zwany od pierwszych słów MUL.APIN, będący rodzajem kompendium ówczesnej wiedzy astronomicznej o gwiazdach, planetach i konstelacjach. W jednym miejscu wspomina on o ciele niebieskim zwanym nēberu w kontekście, który nie pozostawia wątpliwości, iż w tym przypadku mamy do czynienia z planetą Jowisz: