Admirał Reuter popłynął do Niemiec 13 grudnia 1918 roku, a po powrocie 21 stycznia 1919 roku zastał podległe mu okręty i ich załogi w stanie zupełnego braku dyscypliny. Rewolucyjnie nastawieni marynarze z jego własnego okrętu flagowego, pancernika „Friedrich der Große”, do tego stopnia dokuczyli przeżywającemu kłopoty zdrowotne dowódcy (m.in. hałasując nocami na stalowym dachu kajuty admiralskiej), że 25 marca przeniósł się na lekki krążownik „Emden”Robert K. Massie, Castles of Steel: Britain, Germany, and the Winning of the Great War at Sea, str. 785. Jego wpływ na podległe mu jednostki był bardzo ograniczony, ponieważ nie mógł bezpośrednio się z nimi kontaktować bez zgody Brytyjczyków, a wszelkie kontakty z krajem odbywały się przez radiostacje na okrętach Royal NavyArthur Jacob Marder, From the Dreadnought to Scapa Flow, The Royal Navy in the Fisher Era, 1904–1919 Volume V: 1917: Victory and Aftermath, str. 272.