Flawiusz Merobaudes (V w. n.e.) – dowódca rzymski i poeta z czasów cesarza Walentyniana III, jeden z najbardziej zaufanych ludzi Aecjusza.
Życiorys Pochodził z Betyki w Hiszpanii. Imię Merobaudes może świadczyć o celtyckim lub germańskim rodowodzie jego rodziny. Istnieje prawdopodobieństwo, że jego przodkiem był magister militum z IV w. n.e. o tym samym imieniu. Z całą pewnością wywodził się ze środowiska w pełni zromanizowanego, w młodości zaś otrzymał gruntowne wykształcenie. Źródła poświadczają, że Merobaudes posiadł umiejętności retoryczne w wysokim stopniu.
Najpewniej jeszcze pod koniec lat 20. V w. n.e. związał się politycznie ze stronnictwem Flawiusza Aecjusza. Prawdopodobnie na początku lat 30. V wieku brał u jego boku udział w walkach przeciwko plemionom Norów i Alemanów. Przed 435 wyruszył z polecenia Aecjusza na tereny Alp leżące po stronie italskiej, by uśmierzyć bunty bagaudów. W roku 435 posiadał już tytuł senatorski, w tym czasie piastował już godność komesa rady cesarskiej (comes sacri consistorii) i był w randze męża dostojnego (vir spectabilis).