Odnowiona została elewacja części koszarowej.
Teren fortu wchodzi w skład obszaru Natura 2000 (obszar specjalnej ochrony SOO „Fortyfikacje w Poznaniu”, symbol PLH300005), a wcześniej był użytkiem ekologicznym „Fort I – Starołęka”.
Lokalizacja i konstrukcja left|thumb|200px|Fort I z lotu ptaka Planowana lokalizacja fortu, na południe od Starołęki Małej (w kierunku Dominium Starołęka), została przesunięta na szczyt wzniesienia między linią kolejową Poznań–Kluczbork i drogą Poznań–Czapury. Dojazd zapewniała droga forteczna (ul. Książęca) i droga rokadowa (ul. Forteczna).
Fort otoczony jest suchą fosą, o murowanych skarpach i 3 kaponierach (czołowa i dwie barkowe).
Fort jest jednowałowy (czoło i barki), o rzucie sześciobocznym (spłaszczony pięciobok). Kąt między odcinkami czoła – 130°. Na wale zaprojektowane były stanowiska artylerii, rozdzielone 13 trawersami (służącymi m.in. za remizy artyleryjskie, schrony pogotowia). W 1878 roku na wybudowano dwa stanowiska dla armat 15 cm R.K. w lewym narożu czołowo-barkowym i w prawym szyjowo-barkowym. Amunicja dostarczana była dwoma windami amunicyjnymi, a komunikacja ze stanowiskami realizowana była 4 klatkami schodowymi.