W 1978 wyspa przestała być kolonią, a została samorządnym terytorium w ramach tzw. (forma Zjednoczonego Królestwa Danii).
Indie Duńskie Od XVII w. Duńczycy rozpoczęli ekspansję kolonialną na innych kontynentach. Ich pierwszą kolonią (nie odziedziczoną po Norwegii) został w 1620 indyjski Tranguebar. Stało się to w wyniku działań – założonej przez króla Chrystiana IV – Duńskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Kolejnymi nabytkami w Indiach były miasto Serampore (założone w 1755 jako Frederiksnagore) oraz osady Achne i Pirapur – wszystkie w północno-wschodnich Indiach w pobliżu Kalkuty. Posiadłości na subkontynencie – z powodu niższej niż zakładano zyskowności (głównie handel herbatą) – sprzedano w 1845 Wielkiej Brytanii.
W połowie lat 50. XVIII w. Duńczycy osiedlili się także na Nikobarach (Frederik Øerne, czyli Wyspy Fryderyka), którymi administrowano z Tranguebaru. Między 1778 a 1783 doszło do poważnego sporu o archipelag z Austrią, która próbowała przejąć te wyspy jako własną kolonię. Ostatecznie Nikobary pozostały własnością duńską do 16 października 1868, kiedy to sprzedano je Brytyjczykom.
Karaiby (Duńskie Indie Zachodnie)